PARDON, Bİ BAKAR MISINIZ? BEN GÖREMİYORUMDA..

Tarif edemediğim bir boşluk var bu aralar.. Bir şeyin eksikliği mi , birinin eksikliği mi anlayamadığım.

Uzun yollar yürüdüğüm , istediğim filmleri izlediğim , kitaplarımdan vakit çalmadığım , dostlarımla keyifli vakit geçirdiğim , aileme vakit ayırabildiğim , yazabildiğim hatta kilo bile verdiğim var  bu aralar.. Fakat yine de bir işe yaramadığımı düşündüğüm anlar ahh nasıl canımı sıkıyor bir bilseniz. Yüzümdeki gülümsemeyi nasıl bir anda siliyor.. Bir amaçsızlık ki sarıyor tüm benliğimi ne yapsam eksik kalıyor ne yapsam yetmiyor sanki. Yeni hobiler edinmeye çalışıyor ki müzeleri geziyorum bu aralar  , tv izlemeyi reddediyor , daha fazla spor yapıyorum , sağlıklı besleniyorum.. Hepsi yüzümü güldürse de içten bir kahkaha atmama yetmiyor gibi.

Çok mu alıştım acaba şikayet ederek yaşamaya.. Şikayet edecek bir şeyler olmayınca rahat mı batıyor bana .. Kızıyorum da kendime, tartıyorum , ölçüyorum çokça şükür ediyorum ama o boşluğu bir türlü anlamlandıramıyorum.

Kendimi o boşluğa bir bıraksam yutacak gibi beni. Hiç bir şeye parmak oynattırmayacak, bedenimi yorgan altında saklayacak, güneşi görmeye hasret bırakacak gözlerimi. Çok güldüğünüzde sonunda gözlerinizde durduramadığınız yaşlar süzülür ya işte hani üzgün değil mutlusunuzdur  o anda ama ağlıyorsunuzdur işte sonunda. Tamda o yaşlar var sanki göz bebeklerimde.

Yani mutsuz değilim de mutlu olmayı kabul etmiyor gibiyim.

Şaşkın şaşkın bakıyorum buğulu gözlerle etrafıma..

Neye direndiğimi bilmeden sonuna kadar direniyorum kendime. Bir inat ki huzur muzur bırakmadı içimde.

Ama bu duruma da direniyor, inadına yüzümde ki tebessümü eksik etmiyor, ne olsa her şey şahane demekten de asla geri kalmıyorum. Kimi inandırıyor kimi kandırıyorum bilmem ama ben kendimi perdeliyorum. Kimse fark etmezse daha kolay geçer , ben kendimi teslim etmezsem kazanamaz o boşluk savaşı diyorum, var gücümle direniyorum..

Bazen yoruluyorum da. Sonra güçleniyorum tekrar.

O boşlukta benim biliyorum ama ben kendimden ne istiyorum işte onu bilmiyorum.

Neyi arıyorum da bulamıyorum acaba?

Durduramıyorum.

Bu yüzden kendimden rica ediyorum:

İçimde yerini boş bıraktığım , var olanlara yerini açamaz mısın?

Hep görüşmek üzere…Şimdilik HoşçaKalın..


PARDON, Bİ BAKAR MISINIZ? BEN GÖREMİYORUMDA..’ için 2 yanıt

  1. O boşluk hissi, ne kadar önemli. Onu bir şeylerle doldurmayın, bekleyin bakalım ne diyor. Hiç doldurmayın, siz doldurmaya çalıştıkça boşluk farkında olmadan büyür. Öyle kalsın, bakalım ne istiyor?
    Teşekkürler yazı ve hatırlattıkları için 🙂

    Liked by 1 kişi

    1. İçimden geçenlerin böyle bir karşılığı olması çok rahatlatıcı.. yalnız değiliz bunu hep hatırlatıyorsunuz..tavsiyenize uymaya çalışacağım bu arada ben teşekkür ederim😉

      Liked by 1 kişi

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s